حال با بستن راههای قانونی واردات کالا از امارات متحده عربی که  بخش عمده ای از واردات کشور را به خود تخصیص می دهد، به راحتی میتوان این ادعا را اعلام نمود که این تصمیم، هدیه ای بود به برادران قاچاقچی محمود. مبارکشان باشد.

نوریزاد عزیز، بهار آمدنی است، باور دارم که روزی خواهد آمد. باید بمانی و ببینی که در بهار آزادی ایران، چه شکوفه ها خواهد رست بر تنومند فرهنگ و تاریخ این کهن دیار. دشت لاله را به کارمان  نمی آید، شکوفه می خواهیم که بار دهد.

ایران به همه فرزندان خود نیاز دارد در فردای آزادی. بمان و از زندگی بگو. بمان و آن نامه های آتشینت را بر دل سیاه ضحاک بکوب. از مردن سخن مران که بهار میاد و بودن به از نبود شدن است. وارطان نشنید از شاعر بزرگ آزادی، تو بشنو.

من همدستِ توده‌ام

تا آن دَم که توطئه می‌کند گسستنِ زنجیر را
تا آن دَم که زیرِ لب می‌خندد

دلش غنج می‌زند
و به ریشِ جادوگر آبِ دهن پرتاب می‌کند.

دهم دسامبر روز جهانی حقوق بشر است. در کوچه بن بست ما اما برگی از برگی نمی جنبد تا مبادا اخلال در امنیت ملی شود. آنان که می جنبیدند هم یا امروز زیر خاکند و یا در بند و یا در حصر.

در کوچه بن بست اما خاکستری کپه شده است که قدیمی ها می گویند زیر آن ققنوسی خفته و جوجه ای گذارده. روز جهانی حقوق بشر به آن جوجه ققنوس زیر خاکستر کوچه بن بستمان شاد باد.

اما به راستی این فرهیخته ترین قشر جامعه، این پویاترین و این دلیرترین، چرا و به چه امیدی این گونه خطر کرد؟ آیا نمی داند که حرکتهای اعتراضی میدانی، هزینه دارد؟ نمی ترسند این پریای نازنین؟

باورم آنست که این عزیزان، خسته از چرت من و تو و ترسمان از هزینه هاست که خود به میدان شدند و در مجلس جانیان آنگونه رقصیدند که تو دانی.

باورم این است که باید همسویی خود را با آنان به محک گذاریم. آنها را تنها نگذاریم که عمق و وسعت هزینه بر دوششان سنگینی خواهد کرد در تنهایی.

ظهر عاشورا، فرصتی است که حکومت را بر خر خودش بنشانیم و به حضوری، حضورشان را به چالش کشیم تا بدانند که ملتی استوار، پشت و پناه همدیگرند و بدانند که هیچ قشر و جمعیتی را تنها نخواهیم گذارد خاصه دانشجویان را که پرچم آزادگی را به صلابت به اهتزاز درآوردند در دل شب. صبر کافی است. سحر با صبر ما نخواهد آمد. صبا گر چاره داری، وقت وقت است.

چقدر اين بيت حرف دارد براى گفتن. فقر، خط فقر و زير خط فقر بودن، جامعه را مى‌رود كه متلاشي كند. فقر روح را مى‌خورد و جسم را مسكين مى‌كند. فقر لبخند را از لب مى‌برد و خشم را بر چهره مى‌نشاند. فقر كانون خانواده را مى‌لرزاند و بنيان اخلاق را ويران مى‌كند. فقر سياه ترين آفت جامعه خشمگين و بى‌رحم امروز است.

حكام ساده زيست! ايران امروز، ثروتهاى ميلياردى را به خلوت مى‌برند و سرمايه هاى ملى را به يغما مى‌گيرند و هر كه با آنان بر سفره پليدى هايشان بنشيند، خوشه اى خواهد چيد و سايرين – تو بخوان همه ملت – در فقر و ندارى هاى خود دست و پا مى‌زنند و تا بخواهد بتركد اين بغض پر درد، انگ مى‌زنند و پاى فتنه و شيطان و دشــــــمن را به ميان مى‌آورند.

اما شورش نان، شورش غريبى است. سيل است. فهم ندارد. ويران خواهد كرد. هم بنيان قدرت را و هم آرامش جامعه را. شورش نان پديده بد يمن و ويرانگرى است كه اگر به درستى مديريت نشود، جز ويرانه اى از خود باقي نخواهد گذارد.

شورش نان در پي فقر نهادينه شده اين روزها، محتمل و قريب الوقوع است. بايد پيش از آنكه اين سيل به راه افتد، با سازماندهي و ايجاد تشكل و گروههاي مقاومت، آب بند ها و هدايت گرهايي در اين مسير ساخت كه در آن صورت، نيروي توده و تعقل قشر اليت و روشنفكر مى‌تواند، رهايي بخش و آزاد ساز باشد.

ايرانى آزاد و آباد در سايه همراهى قشر روشن و مدبر با توده مردم، ميسر خواهد بود.

از تصميم بالاترين ياد خاطره اى افتادم از تصادف بنزى آخرين مدل كه ناگهان از فرعى آمد و به پيكانى مسافر كش زد. راننده پيكان كه تا مدتى از كسبش مى‌افتاد و تو گويي جهان را بر سرش خراب كرده اند به اعتراض دستش را بالا آورد و گفت هـــــــــــــش. ناگهان جرقه اى به انبار باروت راننده بنز كه پياده شده بود خورد و شروع كرد بدترين فحش ها را دادن. مرتيكه مادر . . . خواهر … زن … من دكتر اين مملكتم. به من توهين مى‌كنى؟ فلان كش ديوث، ادب ندارى؟ من دكتر اين مملكتم آنوقت تو ديوث مادر . . . خواهر . . . گه زيادى مى‌خوري؟ به دكتر اين مملكت؟ ادب ندارى بى پدر و مادر . . .

و راننده مسافر كش همچون عابران، متهير از اين برخورد بود و هيچ نمى‌گفت و تنها در اين فكر بود كه تا چه مدت نمى‌تواند با اين ماشيت داغون شده، خرج زن و بچه اش را درآورد.

يادى هم كنيم از شاملوى بزرگ كه خود را انكار مى‌داند و در مقام عدو نمى‌شناسد.

آرى بگذاريم هر كه هر چه مى‌خواهد بگويد. عقايد ديگران را تحمل كنيم و بدانيم كه مشك آن است كه خود ببويد. اگر عطرى خوش بو را با بوى نجاست تشبيه كنند، منتقد رسوا خواهد شد و اگر تكه كثافتى بد بو را در ويترين بگذارند و حكم كنند كه تنها از خوش بويى‌ آن سخن برانيد، چيزى از تعفن كم نخواهد كرد.

ايمان دارم كه الماس با تراش است كه ارزشى بيشتر مى‌يابد و آب پاك، با ركود است كه مى‌گندد.

خواسته ما زياد نيست. چيزت را براى خودت نگاه دار و حتى آنرا تبليغ كن تا همه مشتاق چيزت شوند. اما حكومت را در همه عرصه هاى آن اعم از قانون و نظارت و اجرا، از چيزت مبرا كن.